ครูบาพิรุณ สิริจันโท
เดิมตอนยังเด็ก มีชื่อว่า เด็กชายพิรุณ จันทร์เต็ม เป็นบุตรของ พ่อแอ แม่กุย จันทร์เต็ม มีพี่น้อง 3 คน เด็กชายพิรุณ เป็นบุตรคนโต ปัจจุบัน น้องชายและน้องสาว ต่างมีครอบครัวกันไปหมดแล้ว เมื่อตอนยังเด็ก เด็กชายพิรุณ มีนิสัยชอบช่วยเหลือผู้อื่น และเป็นผู้นำเขาตลอด ตอนอยู่โรงเรียนได้เป็นหัวหน้าชั้น นำนักเรียนไหว้พระสวดมนต์ เพราะเป็นคนชอบวัดมาตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อแม่ชอบทำบุญ ฟังพระเทศน์ ตอนเข้าพรรษา เด็กชายพิรุณก็มักจะไปทำบุญกับแม่ที่วัดเสมอ และมักจะร้องไห้จะเอาผ้าจีวรของพระมาห่ม จนหลวงพ่อที่วัดต้องเอาผ้าเหลืองผูกข้อมือไว้ให้จึงจะหยุดร้อง พอโตขึ้นมาอยู่ ชั้น ป.4 พ่อเลยพาไปฝากเป็นลูกศิษย์วัด จนได้บวชเป็นสามเณรในปี พ.ศ.2519 และได้เรีนนักธรรมจนสอบนักธรรมชั้นตรีได้ และโท-เอกตามลำดับ จนที่วัดจัดงานปริวาสกรรม จึงได้พบกับอาจารย์วิรัตน์ จัตตมโล เริ่มสนใจกรรมฐาน นั่งสมาธิจนลืมฉันข้าว ฉันน้ำ และก็ได้ออกเดินธุดงค์กับอาจารย์วิรัตน์ อยู่หลายปี ตอนที่ยังเป็นสามเณร และก็ได้พบกับพระอาจารย์ที่ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้กับสามเณรพิรุณ ก็คือ หลวงปู่กลั่น อินทธัมโม (ฉายา ตาเรดาร์ ตาทิพย์) แห่วัดทุ่งศรีน้อย อำเภอเกษตรวิสัย จังหวัดร้อยเอ็ด สามเณรตั้งใจเรียนวิชาทุกอย่างที่หลวงปู่มีให้จนเป็นที่พอใจของหลวงปู่แล้วก็เดินธุดงค์กับหลวงปู่มาที่เขาวงพระจันทร์ จังหวัดลพบุรี และก็เดินธุดงค์ไปทั่วตามที่หลวงปู่พาไป สามเณรพิรุณคิดถึงพ่อแม่เลยเดินทางกับมาที่เชียงราย แต่การกลับมาคราวนี้ทำให้พ่อแม่แปลกใจ เนื่องจากไม่กลับไปอยู่วัด แต่กลับไปอยู่ที่ป่าช้า สาเหตุก็คือตอนไปธุดงค์ที่ลำปางไปเรียนรู้กับหลวงปู่เกษม เขมโก และท่านก็ได้แนะนำให้สามเณรไปฝึกจิตอยู่ในที่เงียบสงบ และไม่มีที่ไหนที่เงียบและเหมาะกับการฝึกจิตได้เท่ากับป่าช้าแล้ว ดังนั้นสามเณรพิรุณจึงได้กลับมาที่เชียงรายและได้ปฏิบัติตามคำของหลวงปู่แนะนำ และในช่วที่กำลังอยู่ที่ป่าช้านั้น ก็ได้มีพระรูปหนึ่งมาชวนให้ไปหาหลวงปู่แหวน พอไปพบท่านแล้ว ท่านก็บอกว่า “ให้บวชนานๆ เด้อ” สามเณรพิรุณรับปาก พอครั้นอายุไปถึงอุปชฌาย์ พระครูสีลนันทคุณ วัดสีลาอาสน์ เป็นพระอุปัชฌาย์ พระครูสีลาจารโสภิต (คำบาง อชิโต) วัดธัมมิกาวาส เป็นพระกรรมวาจาจารย์ พระอธิการดวงแก้ว ฐิติวณฺโณ วัดสันติวัน เป็นพระอนุสาวนาจารย์ และได้เดินธุดงค์เป็นไปประเทศพม่า ศึกษาวิชาต่างๆ ที่ตัวเองชอบ และกลับมาวัดชัยมงคล จนเป็นเจ้าอาวาสตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2533 จนถึงปัจจุบัน
